Alpine A110

Bir kamyon şoförü yan aynalarında aracı göremediği için neredeyse üzerinden geçecekti. Kullanımım hafta sonu gezileri ve alışverişle sınırlı; emme sesleri borudan geliyor ve çok etkileyici.

Yeni modelde arka lastikler çamurluklara sürtmüyor. Bu, şimdiden bir iyileşme.

Orijinal Alpine A110'un neredeyse iki katı ağırlıkta; bu, hafif sayılacak bir ağırlık değil.

MR18DDT motorundaki divertör valfi bir sonar sesi gibi çıkıyor; oldukça özgün ve çok havalı.

Renault bu kadar 'özel' yapmaya çalışmasaydı Alpine iyi bir araba olurdu. Pistte fena değil, dengesi iyi; ama motorsport aracı mı yoksa sıradan insanlar için mi olduğu konusunda bir kimlik krizi var. Örneğin fren yapınca şanzıman bağlantısı kesiliyor; virajda arka tekerlekleri hızlandırıp ön tekerlekleri yere bastırmak aynı anda yapılamıyor. Yedek parçaların tümü aşırı pahalı ve teslim süreleri çok uzun. Motorsportta sezonda kabaca 1 ön tampon, 2 ön çamurluk ve 4 tekerlek kemeri kaybediyorum, iki sezonda bir de yeni motor. Alpine'de bu parçaların sezon maliyeti yaklaşık 10 bin euro olurdu; GT86'mda ise yaklaşık 700 euro. Yarışta parçanın bugün ya da yarın elinizde olması gerekiyor; Alpine'de (en azından Polonya'da) bu 9 ay, 6 ay ya da hiç demek. Bu yüzden Alpine bir koleksiyon arabası, spor araba değil.

A110'u çoğu Porsche'ye tercih ederim, istenen prim fiyata rağmen. Bölgede çok sayıda var ve neredeyse hiç değer kaybetmiyor.

ABD'de 25 yaşını doldurana kadar satışa sunulmuyor ve manuel şanzıman yok. Ne yazık.

Porsche 911 iç parçalarına sahip, Galiçya'nın Ourense kentinde elle üretilmiş bir A110 'Alpinche' var. Yakın zamanda restore edildi ve hâlâ çalışıyor.

Orijinal A110 çok daha iyi ses çıkarıyordu ve manuel şanzımanı vardı.

Bu arabayı sevmememin tek sebebi var: hem orijinal modelin hem de yeniden yorumlanmış modelin çirkin far tasarımı.