Citroen 2 CV Fourgonnette

Bu arabaları yıllarca kullandım. Sürmesi çok keyifli. Püf noktası devirleri yüksek tutmak ve virajlarda yavaşlamamak. Süspansiyonu harika. Düz yolda 70 mil/saat'te gün boyu gidebiliyor, bir yokuş inişinde 75'e kadar çıkıyor. Tek şikayetim, yağmurlu havada ön camın buğulanması. Bunun dışında arabalarla yaşadığım en eğlenceli deneyimdi.

Gençliğimde bunlardan dört tane sahip oldum; hayatımın en mutlu sürüş dönemiydi. Basit, sıcak ve samimi. Yazın tavanı çıkarılıp sürülüyordu. Hiçbir rekabet kaygısı yoktu, çünkü hiçbir şeyi geçemiyordu (iniş yokuşta 70 mph, çıkışta 20 mph). Süspansiyonu inanılmazdı, sahip olduğum hiçbir modern arabadan iyiydi. Hiç düşünmeden binilip A'dan B'ye keyifle gidilebiliyordu.

Erken doksanlarda İsviçre'de yaşarken iki yıl boyunca bir 2CV6 Special kullandım. Mekanik bilgim olmamasına rağmen egzoz sistemini komple değiştirebildim, çünkü işi yapmak çok kolaydı (arabayı bir arkadaşın forkliftiyle kaldırdık). Sevdim hem nefret ettim ama sürmesi çok eğlenceliydi. Dağlarda sadece 2. Vitesle tırmanabildiğim için BMW sürücülerini kızdırmak çok keyifliydi.

Vites deseni eski 3 vitesli Amerikan arabalarına benziyor. 2CV'ye sonradan overdrive eklenmiş; kılavuzda '4' olarak yazan vites aslında overdrive. Kışın ısıtma neredeyse hiç hissedilmiyor ve devire bağlı çalışıyor. Ben arabamı kısa sürede bir Renault 4 ile değiştirdim; onun küçük, su soğutmalı motoru ve ısıtma fanı vardı.

Annemin 70'lerin sonlarındaki arabasıydı. Onunla Pireneler'e giderdim; kışın bile karda ve buzda sürebiliyordum, yol kenarında mahsur kalmış diğer arabaların hepsini geçiyordum. Arkadaşlarımdan biri kendi arabasıyla Fransa'nın güneyinden Fin Arktik Çemberi'ne hiçbir sorun yaşamadan gitti. Kendine has motor sesiyle harika küçük bir araba; o sesi duyunca kırk yıl geriye gidiyorum. Çok özlüyorum.

Sadece 29 beygiri olsa da süspansiyonu eğlenceli ve tepkisi iyi; 30 mph hızda 80 mph gibi hissettiriyor olmalı. Tasarımı, çiftçilerin sabah tarlada kullanıp öğleden sonra bir sepet yumurta ve belki bir keçiyi pazara götürebilmesi için yapılmış. Orijinal iç mekanı piknikte sökülüp oturma yeri olarak kullanılabilecek şekilde tasarlanmış.

80'lerde okul yüzme partilerini hatırlıyorum. Bir arkadaşımın ebeveyni 2CV ile gelir, arabada zaten 6 çocuk olurdu (ön koltukta 2, arkada 4); 'hadi binin!' diye çağırırdı ve havuza 30 dakikalık bir yolculuk olurdu. Evet.. Tamamen güvenli. Bu arabaların her sesini ve huyunu hatırlıyorum. O zamanlar bile farklı olduğu için kendine özgü bir çekiciliği vardı, ama Avrupa'da onları popüler yapan şey karakteri ve inanılmaz düşük fiyatıydı. Şakalardan biri, tek düz uçlu tornavidayla sökülebileceğiydi; bu çok da uzak bir gerçek değildi. Diğeri ise tipik bir Avrupa kavşağını yeterince hızlı dönerseniz, camdan dışarı elinizi uzatıp kaldırıma dokunabileceğiniz, arabanın neredeyse devrilmek üzere olduğuydu. Ucuz olmasının avantajı, iyi örneklerin giderek nadirleşmesi ve fiyatların uçmasıyla kayboldu. Eskiden güçlü yanı olan yedek parça bulunabilirliği de bununla birlikte zayıfladı. Klasik karakter arabalara olan ilgi artınca bu bir yatırım nesnesine dönüştü.

İspanya'da 70'lerde ulusal şampiyona rallisinde iki 2CV yarışırdı; her etapta hep en sonda başlarlardı. İniş bir bölümdeyse, iki 2CV'li pilotu görene kadar herkes beklerdi, çünkü her virajda araca nasıl yatırdıklarını izlemek gerçek bir gösteriydi. Bu tür bir arabayla yarışmalarındaki çılgın beceri ve sportmenlik için herkes alkışlardı.