Citroen 2CV

Çok istiyorum! 1980'de bir 2CV'm vardı ve çok severdim, konfor onun güçlü yanı değildi. Silecekleri o kadar yavaştı ki bazen yağmur dinene kadar servis alanına çekmek zorunda kalıyordum! Yine de elektrikli versiyonunu gerçekten istiyorum, eski modelin zor yanlarının giderildiğini biliyorum. O dönemde kült bir araçtı, bu da yeniden öyle olabilir. Cebe ve gezegene iyi geliyor. Şehir içi için ekonomik ve çevreci bir araca olan boşluğu iyi dolduruyor. Tuhaf karakterini ve renklerini çok seviyorum.

Bence çok kısa. Biraz daha uzun olsaydı orijinal modeli daha çok hatırlatırdı ve bagajı daha geniş olurdu. Şehir aracı olsa bile en azından haftalık alışverişi bagaja sığdırabilmeli (en az 250 litre). Ayrıca piyasadaki birçok mini şehir aracından daha fazla ayrışırdı.

Bir zamanlar hurda bahçesinden aldığım ve 1993'te restore ettiğim eski bir tanem vardı; kırmızıydı ve pas lekelerini kapatmak için siyah noktalıydı. Haftalık 900 km ile Münih'e kız arkadaşımın yanına giderdim; Siebengebirge'de yokuş yukarı 90 km/s, yokuş aşağı 140 km/s yapıyordu.

Erken 60'lar modelim vardı, onu da çok severdim. Konforluydu, motor sesi yumuşak ve tatlı bir homurtuydu. Dirsekle itilerek açılan cam dahice bir fikirdi. Koltuklar ince ama rahattı. Torpido üzerindeki it-çek vites koluna da alışmıştım.

Bir tane isterim! Ama yol da gidebilmeli: otoyola çıkabilmek için 110 km/s'ye kadar hıza ihtiyaç var. Otoyolda menzil 200 km'yi geçmese bile, rahat bir tempoyla yolculuk yapabilmek için şarj süresi yeterince kısa olmalı. Citroën bunu başarırsa büyük bir hit olur; ama 90'da kalır ve menzil yetersiz ya da şarj uzun sürerse sadece şehir için hoş bir ikinci araba olur. Bu şartlarla hemen imzalarım, ama yolculuk yapamıyorsam almam.

70'lerde İran'da yaşadığımda bir tane sahip olmuştum; İran'da lisanslı üretilen Dyane. Epey kullanılmıştı. Yüksek rakım ve yaz sıcağında pek hızlı değildi ama işini görüyordu. Yollarda çok iyi yol tutuyordu ve çok güvenilirdi. Torpidodan çıkan vites kolunu, ayarlanabilir farları, yumuşak sürüşü ve süspansiyonunu çok sevmiştim. Bir kış günü Tahran'ın kuzeydoğusundaki dağlara giderken, arkada üç kayakçı arkadaşımla, yokuş yukarı çok yavaş ilerleyen, ağır yüklü ve yoğun siyah duman çıkaran bir kamyona takıldık. Bu yüklü Dyane bile kamyonu geçecek güçteydi. Ama kamyonu geçtikten sonra hâlâ duman kokusu aldık; motor kaputunun altından yeni duman çıkıyordu. Araçtaki her kablo yanıp kömürleşmişti; yalıtkanlar erimiş, sadece çıplak bakır teller kalmıştı. Tüm bağlantıları kestim, aküden kontağa tek bir çıplak tel çektim, aracı geri çevirip yokuş aşağı iterek sorunsuz Tahran'a döndük. Bir iki gün sonra komple yeni kablo demeti aldım ve yaklaşık bir saatte taktım. Bundan sonra araba tabii ki sorunsuz çalıştı. İran'dan ayrılmak ve o harika arabayı bırakmak çok canımı sıkmıştı; şimdi Nevada'nın kuzeyinde işe gidip gelmek için böyle bir araba olsa isterdim.

2 CV'm 20 yıl bende kaldı, aldığım fiyata yakın bir fiyata sattım. Daha uzun yolculuklar için bir C3'e geçtim. Onu çok seviyordum, 18 yıl sahibi oldum ama maalesef parça bulmak mümkün değil; Citroen bizi bıraktı! Yeni model hakkındaki fikrim: kaputun biraz daha aerodinamik olmasını, duruşunun biraz kutu gibi olmamasını isterdim. Camların yukarı açılmasını ve kurbağa gibi farları görmek isterdim.

Eyvah, eski tip tamponlar harika! Ama yumuşak süspansiyon kalkmış, ikiye bölünen cam kalkmış, sökülüp takılan arka koltuk artık çıkmıyor.. Yazık.

1970'lerin sonunda 485 cc'lik bir 2CV'm vardı. Keşke hâlâ olsaydı; gündelik kullanım için en iyi arabalardan biriydi. Hızlı gitmek için değil, yağmurda, güneşte ya da karda istediğin yere ulaşmak için. Kışın da hiç kış lastiği takmadım; yaz lastikleri o zamanlar kışta da gayet iyi idi. Virajlı yollarda ise diğerleri bana yetişmekte zorlanırdı. Favori arabalarımdan biriydi.

Ben en azından termik motorlu, klimalı, ekransız gerçek göstergeleri olan, kolay tamir edilebilir bir versiyon istiyorum. Bu yoksa bu 2CV değil, dolandırıcılığa yakın bir parodi. Klimasız bir araç için bu bence utanç verici.